Dziś mija 90. rocznica warszawskiego zwycięstwa Wojska Polskiego nad Armią Czerwoną. Była to decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921 r. stoczona w dniach 13-25 sierpnia 1920 r. Głównymi autorami tego wielkiego zwycięstwa byli Józef Piłsudski i Tadeusz Rozwadowski. Bitwa została uznana za 18. decydującą bitwę w historii świata.

Warszawscy zwycięzcy od lewej: marszałek Piłsudski, gen. Rozwadowski, gen. Sikorski.
Bitwa o Warszawę została przeprowadzona na podstawie koncepcji marszałka Piłsudskiego[1] opracowanej i zmodyfikowanej przez Sztab Generalny pod dowództwem gen. Tadeusza Rozwadowskiego.
Na przełomie lipca i sierpnia 1920 r. Armia Czerwona osiągnęła linię rzek Wieprza oraz Wisły i szykowała się do uderzenia na Warszawę. W tym czasie trwały przygotowania do obrony stolicy. Na północ od stolicy rozlokowana była 5. Armia gen. Sikorskiego, samej Warszawy bronić miała armia pod dowództwem gen. Hallera i gen. Żeligowskiego, na południu[2] rozmieszczona została tzw. grupa manewrowa pod dowództwem marszałka Piłsudskiego.
Bitwa rozpoczęła się 13 sierpnia od udanej obrony Radzymina i Modlina. 15 sierpnia 5. Armia gen. Sikorskiego dokonała skoncentrowanego ataku znad Wkry i Modlina rozcinając front radziecki. Decydującym momentem bitwy było kontruderzenie znad Wieprza przeprowadzone 16 sierpnia przez Naczelnego Wodza, które - zagrożoną okrążeniem - armię radziecką zmusiło do odwrotu.
Zgodnie z ujawnionymi dokumentami przez Centralne Archiwum Wojskowe w sierpniu 2005 r. Polakom[3] udało się złamać szyfry Armii Czerwonej. Uzyskana w ten sposób wiedza dzięki umiejętnościom polskiego sztabu w znacznym stopniu przyczyniła się do warszawskiego zwycięstwa.
Polski sukces z sierpnia 1920 r. zdecydował o zachowaniu niepodległości przez młode państwa polskie, a także zatrzymał rozwój rewolucji na kraje zachodnie.
[1] Do dziś wśród historyków trwa spór o autora planów warszawskiej bitwy. Do roli tej pretendują Józef Piłsudski wraz z Tadeuszem Rozwadowskim.
[2] Nad dolnym Wieprzem.
[3] Dokonał tego ppłk. Jan Kowalewski w 1919 r.