Dokładnie 88 lat temu wojska polskie odparły ofensywę bolszewicką. Bitwa Warszawska przez wielu została uznana za jedno z najważniejszych wydarzeń XX wieku. Brytyjski ambasador w przedwojennej Polsce, lord Edgar d'Abernon nazwał ją "18 decydującą bitwą w dziejach świata". Francuski generał Luis A. Faury, porównał ją do bitwy pod Wiedniem z 1683 roku. Natomiast wybitny brytyjski historyk wojskowości, J. F. C. Fuller pisał, iż bitwa ta cofnęła wskazówki bolszewickiego zegara. Jak by jej nie oceniać, pozostanie ona w naszej pamięci jako jedno z największych zwycięstw polskiego oręża, jako bitwa, która pozwoliła Polsce umocnić się na arenie międzynarodowej. Po raz kolejny także, udało nam się odrzucić nawałę ze wschodu.

Mimo, iż od bitwy minęło już tyle czasu, nadal trwają spory o to, kto był autorem planu bitwy. Czy Marszałek Piłsudski, czy generał Rozwadowski. Spory te przypominają nam wiele innych, jakie wybuchają wraz z rocznicami. Czy Powstanie Warszawskie było potrzebne? Czy we wrześniu '39 mogliśmy się obronić a nasi sojusznicy więcej zrobić? Czy stan wojenny był zbrodnią, czy koniecznym działaniem? Jednak w jednym, rocznica ta nie przypomina innych. Dzisiaj obchodzimy święto upamiętniające zwycięstwo. A takich obchodów, w ostatnim czasie, nie mamy za dużo.

Ta chwalebna rocznica do dziś jest dla nas wielkim świętem, to Dzień Wojska Polskiego.

Redakcja portalu historia.org.pl oraz cała nasza społeczność forumowa składają z tego miejsca najserdeczniejsze życzenia wszystkiego najlepszego z okazji święta polskim żołnierzom, tym w kraju oraz przebywającym na misjach zagranicznych.

Portal i Forum HISTORIA.org.pl już działają w pełni. Wystąpiły drobne problemy z przekierowaniem domeny, ale są już całkowicie zlikwidowane. HISTORIA.org.pl działa już na swojej domenie.

Portal i Forum znajdują się również na nowym dużo lepszym serwerze dającym wiele nowych możliwości oraz poprawiający komfort przeglądani stron HISTORIA.org.pl.

Po zmianie serwer HISTORIA.org.pl oferuje nowe możliwości są to:

- Blog
- Kalendarz historyczny
- E-mail x@historia.org.pl

Narazie są one dostępne tylko dla użytkowników Forum.

Do momentu przekierowania domeny na nowy serwer, gdy wchodzicie z wyszukiwarki na jakąkolwiek podstronę Portalu będziecie przekierowywani na stronę główną HISTORIA.org.pl. Obecnie na wybraną stronę możecie wejść bezpośrednio przez Portal.

Jest to chwilowe i związane z przenosinami serwera. W przeciągu, co najwyżej kilku dni wszystko wróci do normy. Wtedy zniknie przekierowanie z historia.org.pl na jarpenn.superhost.pl i z wyszukiarki będzie się wchodzić odrazu na wyszukaną podstronę.

Adres http://jarpenn.superhost.pl/ jest tymczasowy! Niedługo powróci adres: http://www.historia.org.pl.

Za niedogodności przepraszamy.

Refleksje o Powstaniu Warszawskim:

Granat:

Powstanie Warszawskie. Hmm... to wydarzenie, ten okres, jest dla mnie symbolem... Polskości! Choć wielu mówi że walka była bezsensowna, ja widzę w niej jakiś sens. Miało pokazać że duch w narodzie nigdy nie upada, że choć w beznadziejnej sytuacji nie będziemy bezczynnie siedzieć i płakać. Powstania dość często miały miejsce w naszej historii i według mnie nie chodziło w nich jedynie o wygraną, chodziło o coś więcej, o to co teraz jest praktycznie zatracone - o Honor. To jest nasza cecha. Jednoczymy się i najczęściej walczymy do upadłego. Szkoda że w tym tysiącleciu jest już gorzej...

Jako że jestem z Warszawy i codziennie przechadzam się ulicami tego miasta, mam codzienny kontakt z miejscami walk, niejednokrotnie okropieństw jakie ludzie wtedy przeżywali. Jednak czasem jak zatrzymam się i pomyślę że to właśnie w większości młodzi ludzie w tym miejscu gdzie stoję, podjęli walkę z zaborcą. To napawa mnie dumą i wiarą w nasz utrudzony naród.

Myślę że każdy powinien oddać hołd poległym, a pamięć o nich nie może zaginąć.
Sierpień '44 - Pamiętam.

Kadrinazi

Powstanie Warszawskie – tylko dwa słowa, a ile w nich znaczenia, ileż emocji... Widzę morze ruin, dumne miasto które padło na kolana, ale wciąż patrzy nieprzyjacielowi prosto w twarz. Słyszę odgłos strzałów, ktoś przebiega i kryje się za barykadą. Huk granatu, stłumione przekleństwo, płacz rannego. Młody żołnierz, dziecko prawie, w przydużym niemieckim hełmie dumnie obnosi biało-czerwoną opaskę i sterany bojem karabin.
Walczą i giną – bo taki był rozkaz? Nie, bo tak trzeba... czas to krwawy, smutny ale... [więcej]